Als mantelzorger en moeder kon ik vroeger écht bijkomen als de kinderen uit logeren waren. Nu laad ik nog maar een beetje op. Dit is mijn verhaal over opladen, de angst om op te raken, en waarom kleine momenten voor jezelf geen luxe zijn.

In de eerste jaren als moeder en mantelzorger kon ik nog goed opladen als mijn kinderen uit logeren waren. Natuurlijk had ik in het begin veel verdriet en wist ik niet hoe ik mijn tijd moest verdelen. In mijn hoofd wilde ik alles tegelijk: klussen, schoonmaken, bijslapen, afspreken met vriendinnen, uit eten met mijn man. En stiekem ook helemaal niets.

Toen de logeeropvang wegviel

Toen de logeermogelijkheden niet meer konden en we een aantal jaren geen opvang hadden, voelde ik de druk toenemen. Ik had geen momenten meer om even bij te komen en de overbelasting kwam steeds vaker terug. Van buitenaf zie je dat bijna niet. Je functioneert, je regelt en je zorgt. Maar ondertussen staat je batterij al maanden op een paar procent.

Opluchting, met een tegenstrijdigheid

Nu de zorg in ons gezin toeneemt voor drie mensen en de logeermogelijkheden voor beide kinderen mogelijk weer van start gaan, voel ik opluchting. Ik wil mijn kinderen liever ook gewoon thuishouden, dus er zit ook een tegenstrijdigheid in. Maar als je zoveel zorg draagt, kun je op den duur niet genoeg ruimte voor jezelf maken. Zorgen voor mijn gezin voelt ook heel geruststellend. Toch is ruimte maken voor mezelf, en voor mijn dromen en wensen, nu belangrijker dan ooit.

De angst die ik zelden uitspreek

Mijn angst is dat ik straks 65 ben en niets meer kan. Dat ik alleen maar gezorgd heb, nooit op vakantie ben geweest en te weinig heb geïnvesteerd in vriendschappen en de mensen om mij heen. Dat ik dan eenzaam ben en zo opgebrand dat er niets meer van mij over is. Dat is weleens mijn nachtmerrie. Ik denk dat veel zorgmoeders dit herkennen, ook al praten we er niet over.

Bijkomen is niet hetzelfde als opladen

De zorg neemt alleen maar toe. Wat ik nu merk, is dat ik van de logeermomenten niet meer écht bijkom. Ik laad alleen nog een beetje op. Periodes van normaal functioneren en overbelasting volgen elkaar steeds sneller op. De overlevingsstand ligt op de loer, en hoe hard ik ook mijn best doe om eruit te blijven, het kan zomaar de verkeerde kant op gaan.

Bijkomen is diep herstel. Opladen is een paar procent erbij, genoeg om de dag door te komen.

Kleine oplaadmomenten in je gewone week

Een logeerweekend is mooi, maar het is geen vervanging voor ruimte in je gewone dagen. Daarom werk ik aan kleine oplaadmomenten die deel worden van mijn week, in plaats van momenten die ik moet verdienen:

• Vijf minuten per dag voor mezelf, en dat langzaam uitbouwen
• Mijn agenda checken en kijken wat er afgezegd kan worden
• Eén persoon vertrouwen en vertellen dat ik er doorheen zit
• Luisteren naar wat mijn lichaam nodig heeft, in plaats van naar mijn hoofd

Het is niet spectaculair, maar het is het verschil tussen af en toe leeglopen en structureel op 1% staan.

Voor jou

Herken je jezelf hierin? Dan wil ik je dit meegeven: jouw behoefte aan ruimte is geen egoïsme. Het is een noodzaak. Jij verdient ook ruimte, aandacht en liefde. En je bent niet de enige.

Wil je hulp bij kleine oplaadmomenten? In mijn gratis adventkalender krijg je van 1 tot en met 24 december elke ochtend een mailtje met een kleine attentie, speciaal voor jou. [Schrijf je hier in.]

Melinda van Rossen is coach en ervaringsdeskundige en helpt zorgmoeders met zelfzorg en het reguleren van hun zenuwstelsel. Ze is zelf mantelzorger voor haar hele gezin.

---