Na een burn-out en depressie en niet lang erna een behandeling van PTSS waar ik nog steeds in zit, merk ik veranderingen. Veranderingen in mijzelf, onzekerheid die er niet eerder was en een nieuwe kijk op dingen. Ik vroeg mij hardop af of de mensen om mij heen wel het beste met mij voor hadden, of de vriendschappen wederzijds waren, of ik wel voldoende ervaring had om andere vrouwen te coachen en of mentale problemen wel samen gingen met de zorg, werk en relaties.

Het voelde -nu met 43-jarige leeftijd- alsof ik in een identiteitscrisis zat. Of ik alles opnieuw uit moest zoeken. Of ik wel voldoende mijn grenzen aangaf en wat er zou gebeuren als ik dit nu wel eens deed. Dat laatste ben ik ook gaan doen, ik geef meer aan waar mijn behoefte ligt, wat ik precies wil en vooral hoe ik mijn tijd indeel naast alle zorg.

Ik voelde mij ook eenzaam, niet gezien en gehoord en alleen in de dingen waar ik jarenlang niets mee had gedaan. Ik had alle trauma’s opgestapeld mede omdat ik druk bezig was om beter voor anderen te zorgen. Nu gaf mijn lichaam en hoofd aan dat het te veel van mij had gevraagd, langdurig te veel en dat gaf op veel gebieden klachten. Spierspanning in mijn benen waarbij het leek of iemand met messen te keer ging, hoofdpijn dat ik alleen maar kon liggen en verder niet meer kon functioneren en emoties die eruit kwamen als tornado’s waar ik zelf niet goed wist wat ik ermee aan moest.

Eerlijk? Ik moet nog steeds vechten voor de lichtpuntjes in mijn leven. Maar ik ben positief genoeg om dit te doorstaan en hier doorheen te komen. Hoe dan ook!

Veerkracht heb ik genoeg, echter voel ik mij vaak verlamd door de tegenslagen die ik moet doorstaan. Ik zit vaak in de FREEZE stand en soms lukt het mij niet om daaruit te komen of heb ik een erg slechte dag, waarbij ik het liefst onder een dekentje op de bank blijf liggen en soms doe ik dat dan ook gewoon. Het is niet anders, herstellen van trauma kost tijd, veel liefde en goede grenzen.

De nieuwe inzichten over hoe je het leven ziet en wilt indelen geven je ook weer nieuwe energie om door te gaan. Om te kijken naar wat wel haalbaar is en werkt voor jou. Het stellen van grenzen is hierin belangrijk en het plannen ook. Ik plan nu ongeveer alles zoals zorgafspraken, ontspanning, beweging en sociale afspraken. Dit lijkt een beetje gek, maar zodra je weet dat dit goed werkt wil je niets anders meer. Zonder grenzen en planning valt alles namelijk weer terug in het oude en dat is het laatste wat je wilt.

Hoe ga jij om met mentale uitdagingen?